ദൈവം നിങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുന്നു -- Swami Sarvapriyananda
ദൈവം നിങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുന്നു
എല്ലാ വഴികളിലൂടെയും എന്നെ ആരാധിക്കുന്ന ആ ഭക്തരുടെ ഉത്തരവാദിത്തം ദൈവം ഏറ്റെടുക്കുന്നു എന്ന് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ഗീതയിൽ പറയുന്നു. 'തേഷാം നിത്യാഭിയുക്താനാം' — അതായത്, നിരന്തരം ദൈവചിന്തയിലും പ്രാർത്ഥനയിലും ദൈവസ്നേഹത്തിലും മുഴുകിയിരിക്കുന്നവർ ആരോ, അവരെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ഇവിടെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമാണ് കൃഷ്ണൻ ഗീതയിൽ പറയുന്നത്: "ഞാൻ അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നു." കാരണം അവിടെ ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നുവന്നേക്കാം — "ഞാൻ എപ്പോഴും ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ എന്റെ ജീവിതം എന്താകും? എന്റെ സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ, കുടുംബത്തോടുള്ള കടമകൾ, ജോലി, ആരോഗ്യം ഇവയൊക്കെ ആര് നോക്കും?"
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറയുന്നു, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ദൈവത്തിൽ അർപ്പിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ദൈവം നിങ്ങൾക്കായി ആ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കും. 'യോഗക്ഷേമം' എന്നാൽ ഇവിടെ അർത്ഥമാക്കുന്നത് ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് എന്താണോ അത് നൽകപ്പെടും എന്നാണ്. അത് നിങ്ങളുടെ അത്യാഗ്രഹമല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങളുടെ ആവശ്യമാണ്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഉള്ളതിനെയൊക്കെ (കുടുംബം, വീട്, വാഹനം, വളർത്തുമൃഗങ്ങൾ) ആര് സംരക്ഷിക്കും എന്ന ചോദ്യത്തിന് ദൈവം മറുപടി നൽകുന്നു: "ഞാൻ നിന്നെ സംരക്ഷിക്കും."
നിങ്ങൾക്കുള്ളതിനെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും (ക്ഷേമം), നിങ്ങൾക്ക് ഇല്ലാത്തതും എന്നാൽ ആവശ്യമുള്ളതുമായത് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നൽകുകയും ചെയ്യും (യോഗം). ബൈബിളിലും സമാനമായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്: "ആദ്യം കർത്താവിനെ അന്വേഷിക്കുക, അപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം നൽകപ്പെടും."
കൃഷ്ണൻ അവിടെ ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്ക് ശ്രദ്ധിക്കുക: 'വഹാമ്യഹം' (വഹാമി + അഹം). "ഞാൻ വഹിക്കും, ഞാൻ അത് എന്റെ തോളിലേറ്റി ഭക്തന്റെ അടുക്കൽ എത്തിക്കും" എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. "ഞാൻ നൽകും" എന്നല്ല, മറിച്ച് "ഞാൻ ചുമന്നുകൊണ്ട് വരും" എന്നാണ് സംസ്കൃതത്തിൽ ഇതിന്റെ അർത്ഥം. ഞാൻ ഭക്തനെ സംരക്ഷിക്കുകയും ആവശ്യമുള്ളത് എത്തിച്ചുനൽകുകയും ചെയ്യും.
തുളസീദാസിന്റെ അംഗരക്ഷകരുടെ കഥ
രാമചരിതമാനസം രചിച്ച തുളസീദാസിനെക്കുറിച്ച് മനോഹരമായ ഒരു കഥയുണ്ട്. അദ്ദേഹം അക്കാലത്ത് കാശിയിൽ (ബനാറസ്) താമസിക്കുകയായിരുന്നു. ചില ധനികർ വന്ന് ആ സന്യാസിക്ക് ചില സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി. കള്ളന്മാർ ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചു. "ആ സന്യാസിയുടെ കുടിലിൽ നല്ല സാധനങ്ങളുണ്ട്" എന്ന് കരുതി രാത്രിയിൽ അത് മോഷ്ടിക്കാൻ അവർ പദ്ധതിയിട്ടു. തുളസീദാസ് ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അവർ കുടിലിന് അടുത്തേക്ക് പതുങ്ങി ചെന്നു.
അവിടെ വില്ലും അമ്പും ഏന്തി നിൽക്കുന്ന രണ്ട് യുവാക്കളെ അവർ കണ്ടു. ഒരാൾ കറുത്ത നിറമുള്ളവനും മറ്റൊരാൾ വെളുത്ത നിറമുള്ളവനും. അവർ കുടിലിന് ചുറ്റും കാവൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കള്ളന്മാർ പേടിച്ച് പിൻവാങ്ങി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും വന്നപ്പോഴും വില്ലും അമ്പും ഏന്തിയ ആ വിചിത്രരായ യുവാക്കളെ അവിടെ കണ്ടു. പേടി കാരണം രാത്രി മുഴുവൻ അവർക്ക് കുടിലിന് അടുത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തുളസീദാസിനെയും രാമായണത്തെയും അറിയുന്നവർക്ക് മനസ്സിലാകും അത് രാമനും ലക്ഷ്മണനുമായിരുന്നു എന്ന്. രാമനും ലക്ഷ്മണനും ആ വീടിന് കാവൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ രാമലക്ഷ്മണന്മാരുടെ ദർശനം ലഭിച്ച ആ കള്ളന്മാർക്ക് മാനസാന്തരമുണ്ടായി. അവർ സന്യാസിയുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണ് പറഞ്ഞു: "സ്വാമി, ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ കൊള്ളയടിക്കാൻ വന്നതാണ്, പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. നിങ്ങൾ ഏർപ്പാടാക്കിയ ആ വിചിത്രരായ ബോഡിഗാർഡുകൾ (അംഗരക്ഷകർ) ആരാണ്? വില്ലും അമ്പുമായി അവർ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു ഇരുന്നത്."
ഇത് കേട്ട ഉടനെ തുളസീദാസിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതികരണം നോക്കൂ: "ഓ, ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ ഈ സാധനങ്ങൾ ശേഖരിച്ചുവെച്ചതുകൊണ്ട് അത് കള്ളന്മാരെ ആകർഷിച്ചു. തൽഫലമായി ഭഗവാൻ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നു! എനിക്ക് കാവൽ നിൽക്കാൻ ഭഗവാൻ രാത്രി മുഴുവൻ ഉണർന്നിരിക്കേണ്ടി വന്നു." അദ്ദേഹം ഉടനെ തന്നെ തന്റെ കുടിലിലുണ്ടായിരുന്ന സാധനങ്ങളെല്ലാം അയൽപക്കത്തുള്ള പാവപ്പെട്ടവർക്ക് ദാനം ചെയ്തു. ഭഗവാൻ തന്റെ പേരിൽ കഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ല എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്ത. ഭഗവാൻ അത്രത്തോളം ഭക്തനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ജഗന്നാഥ മിശ്രയുടെ കഥ – 'എന്തിനാണ് ഭഗവാൻ ചുമക്കുന്നത്?'
മറ്റൊരു മനോഹരമായ കഥ കൂടിയുണ്ട്. പുരിയിലെ വലിയ പണ്ഡിതനും വൈഷ്ണവനുമായിരുന്നു ജഗന്നാഥ മിശ്ര. അദ്ദേഹം ഗീതയ്ക്കും മഹാഭാരതത്തിനും സംസ്കൃതത്തിൽ വ്യാഖ്യാനം എഴുതിയിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഗീതയിലെ 'വഹാമ്യഹം' (ഞാൻ ചുമക്കുന്നു) എന്ന വരിയിലെത്തിയപ്പോൾ ചിന്തിച്ചു: "ഭഗവാൻ ഭക്തന് വേണ്ടി സാധനങ്ങൾ ചുമക്കുകയോ? അത് ശരിയല്ല."
അതൊരു തെറ്റാണെന്ന് കരുതി അദ്ദേഹം തന്റെ തൂലിക കൊണ്ട് ആ വാക്ക് വെട്ടിക്കളയുകയും പകരം 'ദദാമി' (ഞാൻ നൽകുന്നു) എന്ന് എഴുതുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ നൽകുന്നു എന്നല്ലാതെ ഭഗവാൻ ചുമക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി.
അന്ന് അവരുടെ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണത്തിന് വകയില്ലായിരുന്നു. ജഗന്നാഥ മിശ്രയുടെ ഭാര്യ വിഷമിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് തലയിൽ ഒരു കെട്ടുമായി സുന്ദരനായ ഒരു ബാലൻ അവിടെ വന്നത്. "നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവാണ് ഇത് കൊടുത്തയച്ചത്" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ആ പൊതി തുറന്നു. അതിൽ ഭക്ഷണത്തിന് ആവശ്യമുള്ള എല്ലാ സാധനങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള ഒരു മുറിവ് കണ്ടപ്പോൾ അവർ ഞെട്ടിപ്പോയി. "ആരാണ് നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചത്?" എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് തന്നെയാണ് ഇത് ചെയ്തത്. അദ്ദേഹം എന്നെ മുഖത്ത് കീറി."
അല്പം കഴിഞ്ഞ് ഭർത്താവ് വന്നപ്പോൾ ഭാര്യ ദേഷ്യപ്പെട്ടു: "ഈ പ്രായത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധി പോയോ? ആ പാവം കുട്ടി കൊണ്ടുവന്ന ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ കണ്ടില്ലേ? എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ ആ ചെറിയ കുട്ടിയെ ഉപദ്രവിച്ചത്? അവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് ചോര വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു."
ജഗന്നാഥ മിശ്രയ്ക്ക് ഉടനെ കാര്യം മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹം ഓടിച്ചെന്ന് തന്റെ ഗീതാ വ്യാഖ്യാനം എടുത്തു നോക്കി. താൻ എവിടെയാണോ വെട്ടിക്കളഞ്ഞത്, അവിടെ ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തെന്നപോലെ മുറിവ് കണ്ടു. "ഞാൻ നൽകുന്നു" എന്നത് മാറ്റി അദ്ദേഹം വീണ്ടും "ഞാൻ ചുമക്കുന്നു" എന്ന് തന്നെ അവിടെ എഴുതി. "എന്റെ ഭഗവാനേ, അങ്ങ് ഭക്തർക്ക് വേണ്ടി ചുമക്കുക തന്നെ ചെയ്യുന്നു" എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
നരേന്ദ്രന്റെ കഥ – 'എന്റെ കുടുംബം പട്ടിണിയിലാണ്!'
നരേന്ദ്രനാഥ് (പിന്നീട് സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ) വളരെ മോശം അവസ്ഥയിലായിരുന്ന കാലം. പിതാവ് മരിച്ചു, ജോലിയില്ല, കുടുംബം കടക്കെണിയിലാണ്. അനിയന്മാരെയും അനിയത്തിമാരെയും നോക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്. അദ്ദേഹം പരിഭ്രാന്തനായി ശ്രീരാമകൃഷ്ണ പരമഹംസരുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ കാളിമാതാവിനോട് പ്രാർത്ഥിക്കൂ, എന്റെ കുടുംബത്തിന് കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും കിട്ടാൻ വഴി കാണിച്ചുതരാൻ പറയൂ. കുടുംബം പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എങ്ങനെ സന്യാസിയാകാൻ കഴിയും?"
ശ്രീരാമകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "നീ തന്നെ അമ്മയോട് പ്രാർത്ഥിക്കൂ." നരേന്ദ്രൻ ആദ്യം വിസമ്മതിച്ചു, പക്ഷേ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പോയി. തിരിച്ചു വന്ന നരേന്ദ്രനോട് രാമകൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചു: "നീ ചോദിച്ചോ?" നരേന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ അമ്മയെ കണ്ടു. ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും നൽകാൻ ഞാൻ അപേക്ഷിച്ചു."
രാമകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "അതൊക്കെ ശരി, പക്ഷേ കുടുംബത്തിന് വേണ്ട ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചും പണത്തെക്കുറിച്ചും ചോദിച്ചോ?" നരേന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: "ഇല്ല, അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ എല്ലാം മറന്നുപോയി." മൂന്ന് തവണ ശ്രീരാമകൃഷ്ണൻ അദ്ദേഹത്തെ തിരിച്ചയച്ചു. മൂന്നാം തവണയും നരേന്ദ്രൻ മടങ്ങി വന്നത് ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും മാത്രം ചോദിച്ചുകൊണ്ടാണ്. ദൈവത്തോട് ഭൗതികമായ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല.
തനിക്ക് വലിയ ആവശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ദൈവത്തോട് ഒന്നും ചോദിക്കാത്ത ആ ഉന്നതനായ ഭക്തനെ കണ്ട് ശ്രീരാമകൃഷ്ണൻ ഉള്ളാലെ സന്തോഷിച്ചു. അദ്ദേഹം നരേന്ദ്രന് ഉറപ്പ് നൽകി: "ശരി, നിന്റെ കുടുംബത്തിന് ലളിതമായ ഭക്ഷണത്തിനും വസ്ത്രത്തിനും ഒരിക്കലും മുട്ടുണ്ടാകില്ല." അവർ കോടീശ്വരന്മാരാകുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ളത് ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഉറപ്പ് നൽകി. അത് സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തു.
മറ്റെല്ലാ ആശ്രയങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കുക
ജീവിതത്തിൽ ഇത്തരമൊരു ഏകലക്ഷ്യം (അനന്യത) വരുമ്പോഴാണ് ദൈവം ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുന്നത്. 'അന്യ ആശ്രയണം ത്യാഗഃ' — ജീവിതത്തിലെ മറ്റെല്ലാ ആശ്രയങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കുക.
നമുക്ക് പല ആശ്രയങ്ങളുണ്ടാകാം. "ഞാൻ പണക്കാരനാണ്, അതാണ് എന്റെ കരുത്ത്" എന്ന് ചിലർ കരുതും. എന്നാൽ പണമല്ല, ഭഗവാനാണ് എന്റെ ആശ്രയം എന്ന ചിന്ത വേണം. പണം ഇന്ന് ഉണ്ടാകും, നാളെ പോകും. "ഞാൻ സുന്ദരനാണ്, ശക്തനാണ്" എന്ന് കരുതുന്നവരുണ്ടാകും. മുഹമ്മദ് അലിയുടെ കാര്യം നോക്കൂ. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തനായ പോരാളിയായിരുന്ന അദ്ദേഹം അവസാനം പാർക്കിൻസൺസ് രോഗം ബാധിച്ച് സ്വന്തം ശരീരം പോലും നിയന്ത്രിക്കാനാകാതെ വിറയ്ക്കുന്നത് നാം കണ്ടു.
ശാരീരിക കരുത്തും സൗന്ദര്യവും യൗവനവുമെല്ലാം കാലക്രമേണ മാഞ്ഞുപോകും. നിങ്ങൾ എത്ര യോഗാഭ്യാസം ചെയ്താലും ഗ്ലൂട്ടൻ ഫ്രീ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാലും വാർദ്ധക്യവും മരണവും വരിക തന്നെ ചെയ്യും. നമ്മുടെ ഏക ആശ്രയം ഭഗവാൻ മാത്രമായിരിക്കണം. അത് പണമോ അധികാരമോ ആകരുത്. ബാങ്ക് ബാലൻസ് ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നോ ജോലി രാജിവെക്കണമെന്നോ ഇതിനർത്ഥമില്ല. മറിച്ച്, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ "ഞാൻ ദൈവത്തെ മാത്രമാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്" എന്ന ബോധ്യം ഉണ്ടാകണം.
Comments
Post a Comment