നമ്മുടെ ശരീരം — മിഥ്യയോ അതോ ദിവ്യമോ? - Nochurji

 ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന് പലപ്പോഴും കേൾക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ അത് ശരീരത്തെയല്ല, 'ശരീരബോധത്തെ' (Body idea) ആണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. കശ്മീർ ശൈവമതം പറയുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ്. എങ്ങനെയാണ് ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുക? യഥാർത്ഥത്തിൽ ശരീരമെന്ന ആ ചിന്ത പോലും നിങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിൽ 'ശരീരം' എന്നൊന്നില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ മാത്രം മതി. ഓരോ ദിവസവും ആഴത്തിലുള്ള ഉറക്കത്തിൽ (സുഷുപ്തി), നിങ്ങളിൽ ശരീരമില്ല എന്ന സത്യം നിങ്ങൾക്ക് വെളിപ്പെടുന്നുണ്ട്. വീണ്ടും ശരീരം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. 

കശ്മീർ ശൈവമതത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് അഭിനവഗുപ്തനെപ്പോലുള്ളവർ പറയുന്നത്, ശരീരവും ഈ കാണപ്പെടുന്ന ലോകവും ആത്മാവിനെപ്പോലെ തന്നെ ദിവ്യമാണെന്നാണ്. അതിനാൽ നാം അതിന്റെ ദിവ്യത്വത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങണം. ഈ പഠിപ്പിക്കലിന് വിവിധ വശങ്ങളുണ്ട്. ആളുകൾ അഭിനവഗുപ്തനെയും ശങ്കരനെയും ബുദ്ധനെയും രാമാനുജനെയും ഒക്കെ വ്യത്യസ്ത ചേരികളിൽ നിർത്താറുണ്ട്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അവരെല്ലാം വിവിധ കോണുകളിൽ നിന്ന് സംസാരിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഭഗവാൻ (ഗൗഡപാദർ) തന്റെ കാരികയിൽ പറഞ്ഞത്, "ഞങ്ങൾക്ക് ആരുമായും കലഹമില്ല" എന്ന്. ദ്വൈതവാദികൾ ഓരോ കോണിലിരുന്ന് തങ്ങൾ പറയുന്നതുമാത്രമാണ് സത്യമെന്ന് വാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ പർവ്വതമുകളിൽ നിന്ന് നോക്കുന്നത് പോലെയാണ്; നിങ്ങളെല്ലാവരും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കാണ് വരുന്നതെന്ന് ഞങ്ങൾ കാണുന്നു, അതിനാൽ ഞങ്ങൾക്ക് ആരോടും എതിർപ്പില്ല.

ഇതൊരു മനോഹരമായ ചോദ്യമാണ്. സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു കഥയുണ്ട്. ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം ജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും ജ്ഞാനം മാത്രമാണ് സത്യമെന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു. അടുത്ത ദിവസം അദ്ദേഹം ഭക്തിയിൽ അലിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ജ്ഞാനം വെറും ബൗദ്ധിക പ്രകടനം മാത്രമാണെന്നും ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹമാണ് വേണ്ടതെന്നും. മൂന്നാം ദിവസം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "എന്താണ് ഈ ആത്മീയ വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ? മറ്റുള്ളവർക്കായി സേവനം ചെയ്യൂ." അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു ശിഷ്യ ചോദിച്ചു, "സ്വാമിജീ, അങ്ങയുടെ ശരിക്കുള്ള ഉപദേശം എന്താണ്? ഞങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണ്. അങ്ങ് ഓരോ ദിവസവും ഓരോന്നാണല്ലോ പറയുന്നത്." അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "ഇന്നലത്തെ കാര്യം ഇന്നലെ, ഇന്നത്തെ കാര്യം ഇന്ന്." ഇതൊരു തർക്കമോ ബുദ്ധിപരമായ മറുപടിയോ അല്ല.

യഥാർത്ഥത്തിൽ, നിങ്ങൾ എവിടെ നിൽക്കുന്നുവോ അവിടെ നിന്നാണ് നിങ്ങൾ യാത്ര തുടങ്ങേണ്ടത്. നിങ്ങൾക്ക് ശരീരത്തോട് അമിതമായ ആസക്തിയുള്ളപ്പോൾ, ശരീരം എന്നത് മാംസവും രക്തവും അസ്ഥിയും നിറഞ്ഞ വെറുമൊരു പാക്കറ്റാണെന്നും അത് ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്ന വസ്തുവാണെന്നും പറയേണ്ടി വരും. ആസക്തി മാറ്റാൻ ഈ അറിവ് ഒരു ഔഷധമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ അതിർവരമ്പ് കടന്നാൽ, ആത്മാവല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നിലനിൽക്കുന്നില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയും. ആ അവസ്ഥയിൽ ഭഗവാൻ പറയുന്നത്, സ്വർണ്ണം തന്നെയാണ് ആഭരണങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നത് എന്നാണ്. അതുപോലെ ആത്മാവ് തന്നെയാണ് ശരീരവും മനസ്സും അഹങ്കാരവും ലോകവുമായി മാറിയിരിക്കുന്നത്. ആത്മാവല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഇവിടെയില്ല. അതിനാൽ എല്ലാം ദിവ്യമാണ്.

പക്ഷേ ഇവിടെയുള്ള പ്രശ്നം എന്താണെന്നാൽ, പക്വതയില്ലാത്ത ഒരാൾ 'എല്ലാം ദിവ്യമാണ്' എന്ന് കേട്ടാൽ അയാൾ ലൗകിക സുഖങ്ങളിൽ മുഴുകുകയും ഇതും ദിവ്യമാണെന്ന് പറയുകയും ചെയ്യും. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ അയാൾ അമിതമായ ആസക്തി മൂലം കഠിനമായി കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കാണാം. അപ്പോൾ അയാൾക്ക് ഇതൊരു 'സംസാരമാണെന്നും' ഇതിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരണമെന്നുമുള്ള മരുന്ന് നൽകേണ്ടി വരും. അതുകൊണ്ട് 'ലോകം മിഥ്യയാണ്' (അസത്യമാണ്) എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു സിദ്ധാന്തമായല്ല, മറിച്ച് ഒരു ഔഷധമായാണ്. ലോകം മിഥ്യയാണെന്ന് കരുതാതെ നിങ്ങൾക്ക് അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ഒരു ഘട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ അത് മിഥ്യയാണെന്ന് പറയേണ്ടതില്ല, അപ്പോൾ എല്ലാം 'ബ്രഹ്മം' തന്നെയാണ്. അവിടെ പൂർണ്ണതയാണുള്ളത്.

അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ എവിടെ നിൽക്കുന്നു എന്നതിനനുസരിച്ചാണ് ഔഷധം നൽകപ്പെടുന്നത്. ഒരു തുടക്കക്കാരൻ എന്ന നിലയിൽ ശരീരത്തെ നിഷേധാത്മകമായ ഒന്നായി കാണേണ്ടി വരും (അനാത്മം). ലോകജീവിതത്തോട് വിരക്തി (Disgust) തോന്നണം, എങ്കിൽ മാത്രമേ നിങ്ങൾ ഗൗരവമായി അതിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ. അല്ലാത്തപക്ഷം, 'ഈ അഴുക്കും ബ്രഹ്മമാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞ് നിങ്ങൾ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കും. 'സത്യത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്നതെല്ലാം സത്യമാണ്' എന്നൊക്കെയുള്ള ഗൂഢമായ വചനങ്ങൾ ഉന്നതമായ സമാധി അവസ്ഥകളിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതാണ്, ഭൗതിക തലത്തിലല്ല.

യഥാർത്ഥത്തിൽ കശ്മീർ ശൈവമതം അദ്വൈതത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. ആധുനിക കാലത്തെ കശ്മീർ ശൈവമതത്തിന് ഭഗവാനിൽ (രമണമഹർഷി) നിന്നാണ് ജീവൻ ലഭിച്ചത്. ആ പരമ്പരയിൽപ്പെട്ട പലരും ഇവിടെ വരാറുണ്ട്. ലക്ഷ്മൺ ജൂവിന്റെ ശിഷ്യയായ ബെറ്റിന ജി കഴിഞ്ഞ 60-70 വർഷങ്ങളായി ഇവിടെ വരുന്നു. അവർ കശ്മീർ ശൈവമതത്തിലെ വലിയൊരു പണ്ഡിതയാണ്. ആചാര്യ ലക്ഷ്മൺ ജൂവിന് ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണ് ആത്മസാക്ഷാത്കാരം ഉണ്ടായത്. ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ അതീവ ഭക്തിയോടെ അദ്ദേഹം ഇരിക്കുന്ന ചിത്രം നമുക്ക് കാണാം. അതുകൊണ്ട് ഇത് മറ്റൊരു പാതയേ അല്ല.

കശ്മീർ ശൈവമതം എന്തിനെയാണോ 'ദിവ്യം' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്, അത് തന്നെയാണ് അദ്വൈതവും ചെയ്യുന്നത്. ശങ്കരാചാര്യർ അത് പറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നും അദ്ദേഹം 'ലോകം മിഥ്യയാണ്' എന്ന് മാത്രമേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ എന്നും പലരും കരുതുന്നു. അവർ ശരിയായി പഠിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. ശങ്കരാചാര്യർ ഈ ലോകം മായയാണെന്ന് പറഞ്ഞു എന്നത് അത്ഭുതകരമായ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്. ചില കൃതികളിലെ വരികൾ ഉദ്ധരിച്ച് ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ 'മായാവാദി' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം ഒരു 'ബ്രഹ്മവാദി'യാണ്. ഈ ലോകം മായയല്ല, ബ്രഹ്മമാണെന്നാണ് അദ്ദേഹം ഭാഷ്യങ്ങളിൽ പറയുന്നത്.

അവസാനത്തെ ജ്ഞാനം എന്നത് ഏകത്വമാണ്. അവിടെ ശരീരവും മനസ്സും ഓരോ അനുഭവവും ദിവ്യമാണ്. രോഗവും കഷ്ടപ്പാടും പോലും ദിവ്യമാണെന്ന് യോഗം പറയുന്നു. ഒരു ജ്ഞാനി തന്റെ ജീവിതത്തിലെ രോഗത്തെയും കഷ്ടപ്പാടുകളെയും ആത്മപൂജയായി കാണുന്നു. കാരണം ഓരോ അനുഭവവും ബോധത്തിന്റെ (Consciousness) അനുഭവമാണ്. ഓരോ അനുഭവവും അയാൾക്ക് സമാധിയാണ്. മനസ്സ് എന്നത് ആത്മാവിന്റെ തിളക്കം (Shakti) മാത്രമാണ്. 'സൗന്ദര്യലഹരി'യിൽ ശങ്കരാചാര്യർ പറയുന്നു, പരാശക്തിയുടെ ആദ്യത്തെ പ്രകടനം മനസ്സും, പിന്നീട് ആകാശം, വായു, അഗ്നി, ജലം, ഭൂമി എന്നിവയുമാണെന്ന്.

കശ്മീർ ശൈവമതത്തിൽ മായയെ ഒരു നിഷേധാത്മകമായ ഒന്നായി കാണുന്നില്ല. ശങ്കരാചാര്യർ സൗന്ദര്യലഹരിയിൽ ആദ്യമായി 'പരബ്രഹ്മ മഹിഷി' എന്ന വാക്ക് ദേവിക്കായി ഉപയോഗിച്ചു. ചുരുക്കത്തിൽ, തുടക്കത്തിൽ ശരീരത്തെ അതിജീവിക്കാൻ വേണ്ടി അതിനെ നിരാകരിക്കേണ്ടി വരും. എന്നാൽ ഉള്ളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ആഴത്തിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ, പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്നതെല്ലാം ആ ദിവ്യത്വത്തിന്റെ പ്രകടനമാണെന്ന് മനസ്സിലാകും. ആഴത്തിലുള്ള സ്രോതസ്സിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന പ്രകാശം മനസ്സായും പ്രാണനായും ശരീരമായും മാറുന്നു. ആത്മാവ് വിജ്ഞാനമയമായും മനസ്സായും പ്രാണനായും ശരീരമായും ഒടുവിൽ ലോകമായും പ്രകടമാകുന്നു. അതിനാൽ ഇവിടെ ഒന്നേയുള്ളൂ. ഈ 'ആത്മ-അനാത്മ വിവേചനം' എന്നത് വെറുമൊരു സാധന (പരിശീലനം) മാത്രമാണ്.