ശബ്ദത്തിലുള്ള ഏകാഗ്രത

 ശബ്ദം ശ്രവിക്കുന്നതിൽ ഏകാഗ്രത ചെലുത്തുന്നവരുണ്ട് - ഏതെങ്കിലും ഭൗതികമായ ശബ്ദമല്ല, മറിച്ച് സൂക്ഷ്മതലത്തിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദമാണ് അത്. മഹർഷി ഇതിനെ എതിർത്തിരുന്നില്ല, എങ്കിലും ആത്മസ്വരൂപത്തെ മുറുകെ പിടിക്കാനും ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് കണ്ടെത്താനും അദ്ദേഹം അവരെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഇതിലൂടെ കൈവരുന്ന ഏകാഗ്രത നല്ലതാണ്, പക്ഷേ അത് തനിയെ ഒരാളെ വേണ്ടത്ര മുന്നോട്ട് നയിക്കില്ല. ആത്മവിചാരവും (അന്വേഷണവും) ആവശ്യമാണ്.

ഒരു ഗുജറാത്തി മാന്യൻ താൻ നാദത്തിൽ (ശബ്ദത്തിൽ) ഏകാഗ്രത ചെലുത്തുകയാണെന്ന് പറയുകയും ആ രീതി ശരിയാണോ എന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഭഗവാൻ: നാദത്തിലുള്ള ധ്യാനം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട വിവിധ രീതികളിൽ ഒന്നാണ്. ഇതിന്റെ അനുയായികൾ ഇതിന് സവിശേഷമായ ഒരു ഗുണവിശേഷം അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്. അവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഇത് ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ളതും നേരിട്ടുള്ളതുമായ മാർഗ്ഗമാണ്. ഒരു കുട്ടി താരാട്ടുപാട്ടുകളാൽ ഉറക്കത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, നാദം ഒരാളെ സമാധി അവസ്ഥയിലേക്ക് ശാന്തമായി നയിക്കുന്നു. വീണ്ടും, ഒരു രാജാവ് തന്റെ മകൻ ദീർഘയാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ കൊട്ടാരത്തിലെ സംഗീതജ്ഞരെ അയക്കുന്നതുപോലെ, നാദവും ഭക്തനെ സന്തോഷകരമായ രീതിയിൽ ഭഗവാന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. നാദം ഏകാഗ്രതയ്ക്ക് സഹായിക്കുന്നു, എന്നാൽ അത് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയാൽ, ആ പരിശീലനം തന്നെ ഒരു ലക്ഷ്യമായി കാണരുത്. നാദമല്ല ലക്ഷ്യം; ജ്ഞാതാവിനെ (അതായത് തന്നിലെ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തെ) ഉറപ്പായി മുറുകെ പിടിക്കണം. അല്ലാത്തപക്ഷം ഒരു ശൂന്യതയാകും ഫലം. ആ ശൂന്യതയിലും ജ്ഞാതാവ് അവിടെ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഒരാൾ സ്വന്തം ആത്മാവിനെ ഓർമ്മിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നാദോപാസന (ശബ്ദത്തിലുള്ള ധ്യാനം) നല്ലതാണ്; അത് ആത്മവിചാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ കൂടുതൽ ഉത്തമമാണ്.