ഗുരി (ഏകാഗ്രത) മാത്രമാണ് ഗുരു

 ഇന്നലെ രാവിലെ യോഗി രാമയ്യ ഭഗവാനോട് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു: "സ്വാമി, സായിബാബയുടെ ചില ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രം വെച്ച് ആരാധിക്കുകയും അത് തങ്ങളുടെ ഗുരുവാണെന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുന്നു; അത് എങ്ങനെ സാധ്യമാകും? അവർക്ക് അതിനെ ദൈവമായി ആരാധിക്കാം, എന്നാൽ തങ്ങളുടെ ഗുരുവായി ആരാധിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവർക്ക് എന്ത് ഗുണമാണ് ലഭിക്കുക?" ഭഗവാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, "അതിലൂടെ അവർ ഏകാഗ്രത ഉറപ്പിക്കുന്നു." യോഗി പറഞ്ഞു, "അതെല്ലാം ശരിതന്നെ, ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. അത് ഒരു പരിധിവരെ ഏകാഗ്രതയ്ക്കുള്ള ഒരു സാധനയായേക്കാം. എന്നാൽ ആ ഏകാഗ്രതയ്ക്ക് ഒരു ഗുരുവിന്റെ ആവശ്യമില്ലേ?" "തീർച്ചയായും, എന്നാൽ എല്ലാറ്റിലുമുപരി, ഗുരു എന്നാൽ ഗുരി (ഏകാഗ്രത) എന്നാണ് അർത്ഥം," ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. യോഗി ചോദിച്ചു, "ജീവില്ലാത്ത ഒരു ചിത്രത്തിന് എങ്ങനെയാണ് ആഴത്തിലുള്ള ഏകാഗ്രത വളർത്താൻ സഹായിക്കാനാവുക? അത് പ്രായോഗികമായി കാണിച്ചുതരാൻ കഴിയുന്ന ജീവനുള്ള ഒരു ഗുരു ആവശ്യമാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഭഗവാന് ജീവനുള്ള ഒരു ഗുരുവില്ലാതെ പൂർണ്ണത കൈവരിക്കാൻ സാധിക്കുമായിരിക്കും, എന്നാൽ എന്നെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് അത് സാധ്യമാണോ?"

"അത് ശരിയാണ്. എങ്കിൽപ്പോലും, ജീവനില്ലാത്ത ഒരു ചിത്രത്തെ ആരാധിക്കുന്നതിലൂടെ മനസ്സ് ഒരളവ് വരെ ഏകാഗ്രമാകുന്നു. ആത്മവിചാരത്തിലൂടെ സ്വന്തം സ്വരൂപത്തെ അറിയുന്നത് വരെ ആ ഏകാഗ്രത സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കില്ല. ആ വിചാരത്തിന് (അന്വേഷണത്തിന്) ഒരു ഗുരുവിന്റെ സഹായം അത്യാവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് വെറും ഉപദേശം (ദീക്ഷ) കൊണ്ട് മാത്രം ആത്മവിചാരം അവസാനിക്കരുത് എന്ന് പുരാതനമായവരും പറയുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, അത് അവിടെ അവസാനിച്ചാലും, ആ ഉപദേശം ഫലമില്ലാത്തതാകില്ല. അത് എപ്പോഴെങ്കിലും ഫലം നൽകുക തന്നെ ചെയ്യും. എന്നാൽ ഈ ഉപദേശത്തിൽ പ്രകടനപരത പാടില്ല. മനസ്സ് ശുദ്ധമാണെങ്കിൽ ഇതെല്ലാം ഫലം തരും; അല്ലാത്തപക്ഷം, അത് തരിശുനിലത്ത് വിതച്ച വിത്തുപോലെ പാഴായിപ്പോകും," ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു.

"എനിക്കറിയില്ല സ്വാമി. അങ്ങ് ഇത് നൂറുവട്ടമോ ആയിരം വട്ടമോ പറഞ്ഞേക്കാം. ഒരാളുടെ പുരോഗതിയെക്കുറിച്ച് ഉറപ്പുണ്ടാകണമെങ്കിൽ അങ്ങയെപ്പോലെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ഗുരു ആവശ്യമാണ്. ജീവനില്ലാത്ത ഒരു ചിത്രത്തിന് ഗുരുവിന്റെ സ്ഥാനം നൽകാൻ നമുക്ക് എങ്ങനെ കഴിയും?" അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് "അതെ, അതെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ നിശബ്ദനായിരുന്നു.