ശ്രദ്ധ കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ലോകത്ത് കുട്ടികളുടെ വളർച്ചയെ പരിപോഷിപ്പിക്കാം -- എക്ഹാർട്ട് ടോൾ (Eckhart Tolle)

 

• അഹംഭാവം (Ego) എന്നത് മറികടക്കേണ്ട ഒന്നാണ്.
   
  കുട്ടികൾ ആശയങ്ങളുമായി അമിതമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കാതിരിക്കാൻ സ്കൂളുകൾ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം.
   
• ചോദ്യം കുട്ടികളെക്കുറിച്ചാണ്.
  എന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു കൗമാരക്കാരനുണ്ട്, മിക്ക കൗമാരക്കാരെയും പോലെ അവനും പലപ്പോഴും അബോധാവസ്ഥയിലേക്ക് (unconscious) പോകാറുണ്ട്.
  (സദസ്സിൽ ചിരി)
  കുട്ടികൾ ചെറുതായിരിക്കുമ്പോൾ അവർ വളരെയധികം വർത്തമാനകാലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരാണെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ വർത്തമാന നിമിഷത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാം ചെയ്യുന്നു. അവർ വളർന്ന് മിഡിൽ സ്കൂളിലും ഹൈസ്കൂളിലും എത്തുമ്പോൾ, നമ്മൾ അവർക്ക് സെൽഫോണുകൾ നൽകുന്നു, അവർക്ക് കമ്പ്യൂട്ടറുകളും ഗൃഹപാഠങ്ങളും മറ്റും ഉണ്ടാകുന്നു. സ്വാഭാവികമായും അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ എന്തിനോടെങ്കിലും അടയാളപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവർ അബോധാവസ്ഥയിലാകുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ചോദ്യം ഇതാണ്, ഇത് എനിക്കും ഒരു നല്ല ആത്മീയ പരിശീലനമാണ്; ചിലപ്പോൾ അവർ അബോധാവസ്ഥയിലായിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ബോധാവസ്ഥയിൽ ഇരിക്കാൻ കഴിയാറുണ്ട്, എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഞാനും ആ അബോധാവസ്ഥയിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആ 'സാന്നിധ്യം' (presence) കൊണ്ടുവരാൻ നമുക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? അല്ലെങ്കിൽ മിഡിൽ സ്കൂളുകളിലോ ഹൈസ്കൂളുകളിലോ കുട്ടികൾക്ക് ഗ്രൂപ്പായി ഇത്തരം പാഠങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയുന്ന എന്തെങ്കിലും കോഴ്സുകളോ മറ്റോ താങ്കളുടെ അധ്യാപനങ്ങളുടെ ഭാഗമായി നടക്കുന്നുണ്ടോ?

• അതെ, നന്ദി. അത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്.
  മാതാപിതാക്കൾക്ക് എങ്ങനെ ഇതിനെ സമീപിക്കാം എന്നതിലേക്കും ഈ ചോദ്യം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. കൗമാരപ്രായം സാധാരണയായി ബുദ്ധിമുട്ടേറിയതാണ്. ആ ഘട്ടത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ അഹംഭാവം (ego) വികസിക്കുകയും വളരുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

നിർഭാഗ്യവശാൽ, ഈ ഗ്രഹത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യരുടെയും കാര്യത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നത് പോലെ, മനുഷ്യന്റെ അഹംഭാവം ഒരു നിശ്ചിത കാലയളവിൽ മാത്രം വളരേണ്ട ഒന്നാണ്. ഏകദേശം 20, 25 അല്ലെങ്കിൽ പരമാവധി 30 വയസ്സ് വരെ എന്ന് കരുതുക. ഒരു കുട്ടിലോ കൗമാരക്കാരിലോ അഹംഭാവം വളരുന്നത് തടയാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ല, അത് തടയാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുകയും വേണ്ട. അത് സാധ്യവുമല്ല. തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരിൽ നിന്ന് വേറിട്ടൊരു വ്യക്തിത്വം (separate identity) അവർ വികസിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അത് പരിണാമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

എന്നാൽ ബാക്കി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അതിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയും അതിനപ്പുറത്തേക്ക് വളരാൻ കഴിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം. അതുകൊണ്ട് ഒരു രക്ഷിതാവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, കുട്ടികളിലെ അഹംഭാവത്തിന്റെ വളർച്ചയെ നിരീക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാനം. ഇത് രണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ മൂന്ന് വയസ്സിൽ കുട്ടി സ്വന്തം പേര് പഠിക്കുന്നതോടെ തന്നെ തുടങ്ങുന്നു.

പിന്നീട്, എന്തെങ്കിലും സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് കുട്ടി മനസ്സിലാക്കുന്നു.
വളരെ നേരത്തെ തന്നെ 'എന്റേത്' എന്ന ആശയം അത് പഠിക്കുന്നു.
അങ്ങനെ അത് ഒരു കളിപ്പാട്ടം കൈവശം വയ്ക്കുകയും 'എന്റെ കളിപ്പാട്ടം' എന്ന ധാരണ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇതാണ് അഹംഭാവത്തിന്റെ (Ego) തുടക്കം; ഒപ്പം അഹംഭാവവുമായുള്ള താദാത്മ്യം മൂലമുണ്ടാകുന്ന ദുരിതത്തിന്റെയും (Suffering) തുടക്കം.
കാരണം, ആ കളിപ്പാട്ടം നഷ്ടപ്പെടുകയോ ആരെങ്കിലും എടുക്കുകയോ ചെയ്താൽ വലിയ സങ്കടമുണ്ടാകുന്നു.
"ഓ, എന്റെ കളിപ്പാട്ടം, എന്റേത്!"
ഇതാണ് ഈഗോയിലധിഷ്ഠിതമായ ബോധമണ്ഡലത്തിന്റെ ആദ്യകാല ദുരിതം.

അടുത്ത ഘട്ടം, താൻ മറ്റൊരാളേക്കാൾ ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ മെച്ചപ്പെട്ടവനാണെന്ന് കുട്ടി അവകാശപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നതാണ്.
"എനിക്ക് നിന്നെക്കാൾ ഉയരത്തിൽ ചാടാൻ കഴിയും. നിനക്ക് ഇത്രയും ഉയരത്തിൽ ചാടാൻ പറ്റുമോ? ഇല്ല, നിനക്ക് കഴിയില്ല. എന്നെ നോക്കൂ, എനിക്കിത് ചെയ്യാൻ പറ്റും."
മാതാപിതാക്കൾ പറയും, "നീ മിടുക്കനാണ്, നീ നന്നായി ചെയ്യുന്നുണ്ട്."
പ്രശംസ അമിതമാകുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് കുഴപ്പമില്ല. അർഹിക്കുമ്പോൾ മാത്രം പ്രശംസിക്കുക.
എന്നാൽ ചെയ്യുന്ന എന്തിനെയും വെറുതെ പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കരുത്, കാരണം അവിടെ പ്രശംസയുടെ മൂല്യത്തകർച്ച (inflation) സംഭവിക്കുന്നു.
അത് ഒരുപക്ഷേ 'നാർസിസിസ്റ്റിക്' (Narcissistic) വ്യക്തിത്വത്തിന്—അതായത് അതിരുകടന്ന അഹംഭാവത്തിന്—കാരണമായേക്കാം.
ഇന്നത്തെ പല മാതാപിതാക്കളും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
അവർ പറയും, "നീ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം ഗംഭീരമാണ്. നീയാണ് ഏറ്റവും മികച്ചവൻ, നീ അത്ഭുതമാണ്."
ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ കുട്ടിക്ക് സന്തോഷം തോന്നും. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കറിയാമോ, പണം അമിതമായി അച്ചടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നാൽ അതിന് മൂല്യം നഷ്ടപ്പെടും. അതിനെയാണ് പണപ്പെരുപ്പം എന്ന് വിളിക്കുന്നത് (ചിരിക്കുന്നു).
(സദസ്സിൽ ചിരി)
എനിക്കത് അറിയാം. പക്ഷേ ഇന്നത്തെ പല രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കും അത് അറിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.
(സദസ്സിൽ ചിരി)
അവർക്ക് സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിൽ ബിരുദം ഉണ്ടാകാം, അത് പോട്ടെ.
(സദസ്സിൽ ചിരി)

അതുകൊണ്ട്, അവരെ സൌമ്യമായി നയിക്കാൻ നിങ്ങൾ അവിടെയുണ്ട്.
അവരുടെ അഹംഭാവത്തിന്റെ വളർച്ച അനിവാര്യമായ ഒന്നാണെന്ന് കണ്ട് നിങ്ങൾ അത് നിരീക്ഷിക്കുക.
അവരെ സൌമ്യമായി നയിക്കുക.
സ്കൂളുകൾ കുട്ടികളെ മുതിർന്നവരാകാൻ പ്രാപ്തരാക്കുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ, ഒരുപക്ഷേ അഹംഭാവത്തെ മറികടക്കാനും (transcendence) തയ്യാറാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഞാൻ 25 വയസ്സ് എന്ന് പറഞ്ഞത് വെറുതെ ഒരു കണക്ക് പറഞ്ഞതാണ്, അത് 21 വയസ്സിലും സംഭവിക്കാം.
അഹംഭാവം എന്നത് മറികടക്കേണ്ട ഒന്നാണ്, എന്നാൽ മനുഷ്യവികാസത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക ഘട്ടത്തിൽ അത് ആവശ്യവുമാണ്.

അതുകൊണ്ട്, ആശയങ്ങളുമായി (concepts) അമിതമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കാതിരിക്കാൻ സ്കൂളുകൾ കുട്ടികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം.
നിലവിൽ ചില ബദൽ സ്കൂളുകൾ ഒരു പരിധിവരെ അത് ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ മോണ്ടിസോറി സ്കൂളുകളോ റുഡോൾഫ് സ്റ്റെയ്നർ സ്കൂളുകളോ ഒക്കെ അത്തരത്തിലുള്ളവയാകാം.
അവർ ഒരു പരിധിവരെ, കുട്ടികളെ ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെ അമിതമായ വൈചാരിക ലോകത്തേക്ക് (conceptualization) വലിച്ചിഴയ്ക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.
അമിതമായ വൈചാരികത അപകടകരമാണ്.
അതുപോലെ, വളരെ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ അവർക്ക് ഡിജിറ്റൽ ഉപകരണങ്ങൾ (devices) നൽകുന്നത് അവരുടെ വികാസത്തെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കും.
കുട്ടികളെ അടക്കിയിരുത്താൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇതൊരു എളുപ്പവഴിയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ ഇത് അവരുടെ ബോധമണ്ഡലത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് നല്ലതല്ല.

കുട്ടികൾ കഴിയുന്നത്ര കാലം പ്രകൃതിയുമായി സമ്പർക്കത്തിൽ തുടരേണ്ടതുണ്ട്.
അവരെ എങ്ങനെയെങ്കിലും പ്രകൃതിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം; അത് ഒരു പാർക്ക് മാത്രമാണെങ്കിൽ പോലും.
എങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ നഗരത്തിന് പുറത്ത്, പ്രകൃതിയുമായി ഇടപഴകാൻ കഴിയുന്ന ഒരിടത്തേക്ക് അവരെ കൊണ്ടുപോകുന്നതാണ് ഉചിതം.
അവിടെ എല്ലാ ഡിജിറ്റൽ ഉപകരണങ്ങളും ഒഴിവാക്കുക.
എല്ലാ സ്കൂളുകളും ഇത് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

അവരെ കൂട്ടമായി പുറത്തുകൊണ്ടുപോകുക; അവിടെ ഉപകരണങ്ങൾ (devices) ഒന്നുമില്ലാതെ പ്രകൃതിയുമായി ഇഴുകിച്ചേർന്ന് സമയം ചെലവഴിക്കാൻ അനുവദിക്കുക. ഇവയെല്ലാം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളാണ്.

അതുപോലെ, ഗണിതം പോലുള്ള അമൂർത്തമായ (abstract) വിഷയങ്ങൾ വളരെ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് അവരുടെ വികാസത്തിന് ദോഷകരമാണ്. വർഷങ്ങളായി ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുള്ള പല അധ്യാപകരും ഇത്തരം മാറ്റങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ക്ലാസ് മുറികളിൽ കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതുവരെ ഇതൊക്കെ വ്യക്തിപരമായ താല്പര്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നടക്കുന്നത്. ഇതൊരു ഔദ്യോഗിക പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ (official curriculum) ഭാഗമാകുന്നത് വളരെ അപൂർവ്വമാണ്. ചില സ്കൂളുകൾ ഇപ്പോൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവ ഇപ്പോഴും കുറവാണ്.

അവർ 'മൈൻഡ്‌ഫുൾനെസ്' (mindfulness) എന്നറിയപ്പെടുന്ന കാര്യമാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഞാൻ ആ വാക്ക് അധികം ഉപയോഗിക്കാറില്ല, കാരണം ആ വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സു നിറയെ എന്തോ ഉണ്ടെന്ന (mind is full) തോന്നൽ ഉണ്ടാക്കും. എങ്കിലും അടിസ്ഥാനപരമായി മൈൻഡ്‌ഫുൾനെസ് എന്നാൽ നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിൽ പൂർണ്ണമായി സന്നിഹിതനായിരിക്കുക (present) എന്നതാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു രക്ഷിതാവ് എന്ന നിലയിൽ:

• കുട്ടികൾ കേവലം ചിന്തകളിലും ആശയങ്ങളിലും (conceptualization) മുഴുകിപ്പോകാതിരിക്കാൻ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക.
• പ്രകൃതിയുമായി നിരന്തരം ഇടപഴകാൻ അവരെ സഹായിക്കുക. അതിന് സാധിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ ഒരു വളർത്തുമൃഗത്തെ വളർത്തുക. ഒരു പൂച്ചയോ നായയോ ആകാം; അത് പ്രകൃതിയുടെ തന്നെ ഭാഗമാണ്. ആ മൃഗത്തെ നോക്കാനും അതുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാനും കുട്ടിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക. കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

സ്കൂൾ പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി 'സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ്' (teaching of presence) കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. അതിനർത്ഥം, സ്വന്തം വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവബോധമുള്ളവരായിരിക്കാൻ (aware of emotions) കുട്ടികളെ സഹായിക്കുക എന്നതാണ്. ഇത് ഏറ്റവും സുപ്രധാനമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.

സ്കൂളുകളിൽ ഇത് പഠിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ മാതാപിതാക്കൾ അത് ചെയ്യണം. വികാരങ്ങൾ കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം. കൗമാരപ്രായത്തിൽ ഇവ പലപ്പോഴും വർദ്ധിക്കുന്നു; പല കൗമാരക്കാരും ശത്രുതാമനോഭാവമുള്ളവരായി മാറുകയും സ്വയം വെറുപ്പിലും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള വെറുപ്പിലും എല്ലാം നശിക്കട്ടെ എന്ന തോന്നലിലും അകപ്പെട്ടുപോകാറുണ്ട്. ഇത്തരം വിനാശകരമായ വികാരങ്ങൾ അവരെ വിഴുങ്ങുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, നാലോ അഞ്ചോ വയസ്സു മുതൽ തന്നെ സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ അവയിൽ അകപ്പെട്ടുപോകാതെ വെറുമൊരു നിരീക്ഷകനായി (observer) കാണാൻ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.