മാതാപിതാക്കളുടെ വിമർശനങ്ങളെക്കുറിച്ച് എക്ഹാർട്ട് ടോളെ (Eckhart Tolle)

 ചോദ്യം: "46 വർഷമായി എന്റെ അമ്മ എന്നെ എല്ലാ കാര്യത്തിനും നിരന്തരം വിമർശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എനിക്ക് എപ്പോഴും ഭയമായിരുന്നു, അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്കൊത്ത് ഉയരാൻ ഞാൻ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വിമർശനങ്ങൾ ഇനി എനിക്ക് താങ്ങാനാവില്ല. മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് അവരുമായുള്ള എല്ലാ ബന്ധവും അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഞാൻ വേദന നിറഞ്ഞ ഭയവും കുറ്റബോധവും വെറുപ്പും അനുഭവിക്കുന്നു. ഞാൻ തീർത്തും തളർന്നിരിക്കുകയാണ്. ദയവായി എന്നെ സഹായിക്കൂ."

എക്ഹാർട്ട് ടോളെയുടെ മറുപടി:

"അതെ, നിങ്ങൾ ഒരു അസ്വസ്ഥതയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള അസ്വസ്ഥതയിലേക്ക് മാറിയിരിക്കുകയാണ്. നിങ്ങളുടെ അമ്മ പറയുന്നതെന്തും അവരുടെ മനസ്സിന്റെ കണ്ടീഷനിംഗിന് (പഴയ ശീലങ്ങൾക്കും ചിന്താഗതികൾക്കും) വിധേയമാണെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയണം. അവർ പഴയ റെക്കോർഡ് അല്ലെങ്കിൽ സിഡി ആവർത്തിച്ച് പ്ലേ ചെയ്യുന്നത് പോലെയാണത്. അവരുടെ വായിൽ നിന്ന് വരുന്നതെന്തും അവരുടെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ രൂപപ്പെട്ട ആ പഴയ ചിന്താഗതികളുടെ ആവർത്തനം മാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ അമ്മയിൽ നിന്നായിരിക്കാം അവർക്ക് ആ രീതി ലഭിച്ചത്.

കഴിഞ്ഞ 46 വർഷമായി അമ്മ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് എന്തോ അർത്ഥമോ പ്രാധാന്യമോ ഉണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതിയിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അടിസ്ഥാനപരമായി അത് അവരുടെ മനസ്സിന്റെ വെറും ബഹളം (noise) മാത്രമായിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സ് ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നതാണ് സത്യമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. 'അമ്മ' എന്ന പദവിക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് ചിന്തിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. നിങ്ങൾക്ക് നാലോ അഞ്ചോ വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അവർക്ക് നിങ്ങളെക്കാൾ കാര്യങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്നു എന്നത് ശരിയാണ്, എന്നാൽ നിങ്ങൾ വളർന്നപ്പോഴും തനിക്കാണ് എല്ലാം അറിയാവുന്നത് എന്ന വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. 'അമ്മ' എന്ന ആ റോൾ (role) അവരിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, അവർ ചെയ്യുന്നത് അവരുടെ മനസ്സിന്റെ ഒരു വെറും ആവർത്തനം (replay) മാത്രമാണെന്നും അതിന് വലിയ പ്രാധാന്യമൊന്നുമില്ലെന്നും നിങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിയുമോ? ഈ ബോധ്യത്തോടെ അവരെ കരുണയോടെ നോക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. കാരണം, അവർ പൂർണ്ണമായും സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ കണ്ടീഷനിംഗിന് അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്."

"അമ്മ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളെ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കേണ്ടതില്ല. മിക്ക ആളുകളും ചിന്തിക്കുന്നത് 'എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എന്നെ മനസ്സിലാക്കണം, എന്റെ അമ്മ എന്നെ മനസ്സിലാക്കണം' എന്നാണ്. അങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അവർ അങ്ങേയറ്റം ദുഃഖിതരാകുന്നു. എന്നാൽ നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുക എന്നത് നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ കഴിവിനും അപ്പുറത്തുള്ള കാര്യമായിരിക്കാം. ഈ നിമിഷം, അത് അവരുടെ കഴിവിനേക്കാൾ അപ്പുറമാണ് എന്നത് ഉറപ്പാണ്. അവർ പരിമിതപ്പെട്ടവളാണ്. ഈ ജീവിതത്തിൽ അവർക്ക് പരിമിതികളുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയണം. മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരുപക്ഷേ അവർ ഇതിനെയെല്ലാം മറികടന്നേക്കാം, പക്ഷേ നിലവിൽ അവരുടെ ബോധാവസ്ഥ (State of consciousness) വളരെ പരിമിതമാണ്.

ഇത് അവരെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടി കാണാനല്ല, മറിച്ച് സഹാനുഭൂതിയോടെ (Compassion) കാണാനാണ്. അവർ ചെയ്യുന്നത് തീർത്തും ആവർത്തനസ്വഭാവമുള്ള കാര്യങ്ങളാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. 'അമ്മ എന്നെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്' എന്ന് നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് നിങ്ങളോട് പറയുമ്പോൾ അത് വിശ്വസിക്കാതിരിക്കുക. 'എന്റെ അമ്മ എന്നെ മനസ്സിലാക്കണം' എന്ന് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? ശരി, നിങ്ങളുടെ അമ്മ നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കി എന്ന് കരുതുക. അവർ പറയുകയാണ്, 'മോളേ, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിന്നെ നന്നായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്'. അപ്പോൾ നിങ്ങൾ പറയും, 'ഓ, നന്ദി'. അതിനുശേഷം എന്ത്? അത് വെറുമൊരു നിമിഷം മാത്രമാണ്.

അതല്ലെങ്കിൽ അമ്മ പഴയതുപോലെ 'നീ ചെയ്യുന്നത് മുഴുവൻ തെറ്റാണ്, നീ ഇത് ചെയ്യരുതായിരുന്നു' എന്ന് പറയുന്നു എന്ന് കരുതുക. അപ്പോഴും കാര്യങ്ങൾ ഒരുപോലെയാണ്. അമ്മ നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് നിങ്ങളോട് പറയുന്നത് അതൊരു വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടാക്കും എന്നാണ്. നിങ്ങൾ അമ്മയെ സന്ദർശിക്കുന്നു, അവർക്കൊപ്പം ഒരു ചായ കുടിക്കുന്നു, അവർ നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നു, നിങ്ങൾ തിരികെ വരുന്നു, ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ദീർഘശ്വാസം എടുക്കുന്നു, എന്നിട്ട് ഓർക്കുന്നു, 'ഓ, എന്റെ അമ്മ എന്നെ മനസ്സിലാക്കി'. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ അമ്മയ്ക്കൊപ്പം ചായ കുടിക്കുന്നു, അവർ പഴയതുപോലെ പെരുമാറുന്നു, നിങ്ങൾ യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുന്നു, ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുന്നു, ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുക്കുന്നു, എന്നിട്ട് ചിന്തിക്കുന്നു, 'അവർ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണല്ലോ'. അത്രയേയുള്ളൂ കാര്യം!

അമ്മ നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് വലിയ കാര്യമാണെന്ന് നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് നിങ്ങളോട് പറയുന്നതും, ആ ചിന്തയെ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നതും കൊണ്ടുമാത്രമാണ് നിങ്ങൾക്ക് വിഷമം ഉണ്ടാകുന്നത്. നിങ്ങളുടെ തലയിൽ വരുന്ന എല്ലാ ചിന്തകളെയും വിശ്വസിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. അപ്പോൾ ആ ചിന്തയ്ക്ക് നിങ്ങളെ അസന്തുഷ്ടനാക്കാൻ കഴിയും. 'അമ്മ എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല' എന്ന ചിന്ത കാരണം ജീവിതത്തിൽ വലിയ എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ നിങ്ങൾക്ക് തോന്നും. നടക്കാത്ത ഒരു കാര്യം നടക്കണമെന്ന് നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് വാശിപിടിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണത്. ഈ ഭാരം ഉണ്ടാക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ അമ്മയല്ല, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം മനസ്സാണ്.

അതുകൊണ്ട് അമ്മയെ കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ല. സ്വന്തം മനസ്സ് തന്നെയാണ് ഈ വലിയ ഭാരം സൃഷ്ടിക്കുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയണം. അത് മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് അത് ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയും. അമ്മ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയാണോ, ആ പരിമിതികളോടെ തന്നെ അവരെ ആയിരിക്കാൻ അനുവദിക്കുക.

എന്റെ അമ്മയുടെ കാര്യത്തിലും എനിക്ക് സമാനമായ അനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്, ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളുടെ അത്ര തീവ്രമായിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. എന്റെ അമ്മ എന്നെ നിരന്തരം വിമർശിക്കുമായിരുന്നില്ല, എങ്കിലും ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളിൽ അവർ അസന്തുഷ്ടയാണെന്ന് അവർ വ്യക്തമാക്കുമായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവർ പറയുമായിരുന്നു, 'നിനക്ക് ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാമായിരുന്നു, നിനക്ക് നല്ല ബുദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ നീ അതെല്ലാം പാഴാക്കി കളഞ്ഞു'. അപ്പോൾ എനിക്ക് 45 വയസ്സായിരുന്നു.

പക്ഷേ അവരെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാതെ, അവരുടെ പരിമിതികളെ അംഗീകരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു. അത് അവരുടെ മനസ്സിന്റെ കണ്ടീഷനിംഗ് ആണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഒരു പുരുഷന് മികച്ച കരിയർ വേണം എന്നൊക്കെയായിരുന്നു അവരുടെ ചിന്താഗതി."

"അദ്ദേഹത്തിന് (മകന്) പണം സമ്പാദിക്കണം, വിവാഹം കഴിച്ച് കുട്ടികളുണ്ടാകണം, താൻ വിജയമാണെന്ന് ലോകത്തെ കാണിക്കണം - ഇതൊക്കെയായിരുന്നു എന്റെ അമ്മയുടെ ചിന്താഗതികൾ. അവരുടെ മകന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇതൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല, അതിൽ അവർ അസന്തുഷ്ടയായിരുന്നു. അവർ വളർന്നുവന്ന പ്രത്യേക സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താൽ ഉണ്ടായ ആ ചിന്താഗതികൾക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് ചിന്തിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എനിക്ക് അത് വ്യക്തമായി കാണാൻ സാധിച്ചു, അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് പരാതികളില്ലായിരുന്നു.

ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ നേരത്തെ സംസാരിച്ചല്ലോ. എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം, അവരുടെ ആ പഴയ ചിന്താഗതികൾക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള ഒരു തലം ഇടയ്ക്കിടെ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ ആ ചൈതന്യം (Being) തിളങ്ങുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിലെ ജീവസ്സുറ്റ ഭാവം കാണുന്നത് അതിശയകരമായിരുന്നു. അവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ പോലും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ആ സാന്നിധ്യം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെടുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ വാക്കുകളോട് പ്രതികരിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. കാറ്റിൽ ഇലകൾ അനങ്ങുന്ന ശബ്ദം പോലെ, പ്രത്യേക അർത്ഥങ്ങളോ പ്രാധാന്യമോ നൽകാതെ ആ വാക്കുകളെ എന്നിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ ഞാൻ അനുവദിച്ചു.

എങ്കിലും ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളുടെ കാര്യം പറയുകയാണെങ്കിൽ, കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ കൂടുതൽ അമ്മയോടൊപ്പം താമസിക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. കാരണം അത് അസഹനീയമായി മാറുമായിരുന്നു. എനിക്ക് അമ്മയോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അഞ്ചോ ആറോ ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ 'ശരി, എനിക്ക് പോകാൻ സമയമായി' എന്ന് പറയുന്നതായിരുന്നു എനിക്ക് താല്പര്യം. അമ്മയും അതുമായി ശീലിച്ചു. വർഷത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ ഞാൻ അമ്മയെ സന്ദർശിക്കുമായിരുന്നു. അത് ഞാൻ പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിച്ചു (Surrender). എന്റെ അമ്മയുടെ കൂടെ മൂന്ന് മാസം ചെലവഴിക്കണം എന്നൊന്നും ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഏതെങ്കിലും ബാഹ്യമായ കാരണങ്ങളാൽ എനിക്ക് അവിടെ നിൽക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നെങ്കിൽ, ഞാൻ അതും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നു.

റാം ദാസ് (Ram Dass) പറയുന്നതുപോലെ, നിങ്ങൾ ജ്ഞാനോദയം (Enlightenment) ലഭിച്ചവരാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം ഇതാണ്: 'നിങ്ങൾ ജ്ഞാനിയാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, രണ്ടാഴ്ച നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്കൊപ്പം താമസിച്ചു നോക്കൂ'. അതൊരു വലിയ പരീക്ഷണമാണ്.

നമ്മുടെ മനസ്സ് സൃഷ്ടിക്കുന്ന 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം (Ego) എപ്പോഴും പോസിറ്റീവ് കാര്യങ്ങളേക്കാൾ നെഗറ്റീവ് കാര്യങ്ങളിലാണ് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. എല്ലാറ്റിൽ നിന്നും മുക്തനാകാൻ, നിങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തിനും ജീവിത സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അപ്പുറം നിങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്."