നന്നായി വളർത്തുന്നതിലെ നിയന്ത്രണവും (Control) മാർഗനിർദ്ദേശവും (Guidance) -- എക്ഹാർട്ട് ടോളെ (Eckhart Tolle)

 

• തള്ളപ്പക്ഷി തന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടുപോയി ഇങ്ങനെ (വിസിൽ ശബ്ദം) ചെയ്യുകയാണ്.
  പിന്നീട് അത് പറയും, "ഓ വേണ്ട, നിനക്ക് അങ്ങനെ പറക്കാൻ കഴിയില്ല.
  നീ ഇങ്ങനെ വേണം ചെയ്യാൻ."
  (സദസ്സ് ചിരിക്കുന്നു)
  (മണി മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം)
• ആൺകുട്ടികളെ കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെ എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്, എന്റെ മകൾക്ക് 17 വയസ്സായി.
  അടുത്ത കാലത്തായി പലപ്പോഴും അവൾ എന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പാലിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
  അവൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ എനിക്ക് എങ്ങനെയാണ് ശാന്തമായി (Present) ഇരിക്കാൻ കഴിയുക?
  (സദസ്സ് ചിരിക്കുന്നു)
• അപ്പോൾ അവൾക്ക് 17 വയസ്സായോ?
• അതെ, 17 വയസ്സ്.
• എങ്കിൽ അവളുടെ മേൽ നിങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രണം ഉണ്ടാകാൻ ഇനി ഏതാനും മാസങ്ങൾ കൂടി മാത്രമേയുള്ളൂ.
  (സദസ്സ് ചിരിക്കുന്നു)
• അവൾ കുറച്ചു കാലമായി ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
• കുട്ടികൾ വളരുമ്പോൾ രക്ഷിതാക്കളുടെ സമീപനത്തിലും മാറ്റം വരണം. തീർച്ചയായും, കുട്ടികൾ ചെറുപ്പമായിരിക്കുമ്പോൾ ചില കാര്യങ്ങളിൽ അവരെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടി വരും. കാരണം അവർ സ്വയം പരിക്കേൽപ്പിച്ചേക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, "തീയിൽ കളിക്കരുത്", "ഉയരമുള്ള മതിലിലൂടെ നടക്കരുത്, നീ താഴെ വീഴും" എന്നിങ്ങനെ.
  കുട്ടികൾ വളരുന്നതിനനുസരിച്ച് രക്ഷിതാക്കൾ അവർക്ക് കുറച്ചുകൂടി സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകാൻ ശീലിക്കണം. നിയന്ത്രണത്തിന് പകരം മാർഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുക.

മക്കൾ വളരുമ്പോൾ 'നിയന്ത്രണത്തിൽ' നിന്ന് 'മാർഗനിർദ്ദേശത്തിലേക്ക്' മാറാൻ ചില രക്ഷിതാക്കൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. കൗമാരപ്രായക്കാർ, എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നത് പോലെ, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നത് ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. കാരണം അവർ സ്വതന്ത്രരായ വ്യക്തികളായി മാറാൻ തുടങ്ങുകയാണ്.

• അവൾക്ക് എല്ലാം അറിയാമെന്നാണ് ഭാവം.
• അതെ, തീർച്ചയായും!
  (സദസ്സ് ചിരിക്കുന്നു)
• ഈ സാഹചര്യത്തിൽ അവളെപ്പോലെ തന്നെ നിങ്ങൾക്കും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനുണ്ട്. അവളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ നൽകാതെ തന്നെ മാർഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നത് തുടരുക എന്നതാണ് നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടത്. നിങ്ങൾ നൽകുന്ന ഉപദേശങ്ങൾ അവൾ സ്വീകരിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് അംഗീകരിക്കാൻ നിങ്ങൾ പഠിക്കണം. പ്രത്യേകിച്ച് അവൾക്ക് ഉടൻ 18 വയസ്സാകാൻ പോകുന്നു എന്നതുകൊണ്ട്.

ഇവിടെയാണ് കരുണ (Compassion) കടന്നുവരുന്നത്. നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്നത്ര അവളെ സഹായിക്കുന്നത് തുടരുക. അവൾ ഇപ്പോൾ സ്വതന്ത്രയാണെന്നും സ്വന്തമായി തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമെന്നും മനസ്സിലാക്കി സഹായമോ മാർഗനിർദ്ദേശമോ നൽകുക. അവൾ തെറ്റുകൾ വരുത്തിയേക്കാം—അങ്ങനെ സംഭവിക്കട്ടെ. കാരണം അവൾ തെറ്റുകൾ വരുത്തിയില്ലെങ്കിൽ, അവൾ വളരുകയില്ല. നിങ്ങൾ കാണുന്ന തെറ്റുകൾ ഒരുപക്ഷേ അവൾ കണ്ടെന്നു വരില്ല.

യഥാർത്ഥത്തിൽ അവയൊന്നും 'തെറ്റുകൾ' അല്ല. കാരണം അവയെല്ലാം ഒരാളുടെ വളർച്ചയുടെ ഭാഗമാണ്. ആ തെറ്റുകൾ വേദനയിലേക്ക് നയിക്കുമ്പോൾ അത് അവരെ ഉണർത്താൻ സഹായിക്കും. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അവ തെറ്റുകളല്ലെന്ന് മനസ്സിലാകും. തെറ്റുകൾ ഒരു ഉണർവിലേക്ക് നയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് തെറ്റല്ല.

അതുകൊണ്ട് ആന്തരികമായി ഒരു 'വിട്ടുകൊടുക്കൽ' ആവശ്യമാണ്. കരുണയോടെയുള്ള വിട്ടുകൊടുക്കൽ. ഒരു പക്ഷിക്കൂടിന്റെയും പക്ഷിയുടെയും ചിത്രം സങ്കൽപ്പിക്കുക. തള്ളപ്പക്ഷി കുഞ്ഞിനെ പുറത്തിറക്കി വിടുന്നു. പിന്നീട് അത് പറയും, "ഓ വേണ്ട, നിനക്ക് അങ്ങനെ പറക്കാൻ കഴിയില്ല. നീ ഇങ്ങനെ വേണം ചെയ്യാൻ."
(സദസ്സ് ചിരിക്കുന്നു)

• പക്ഷേ, തള്ളപ്പക്ഷി പറഞ്ഞു കൊടുക്കാതെ തന്നെ പക്ഷികൾ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി പറക്കാൻ പഠിക്കുന്നുണ്ട്. അവൾ പഠിച്ചുകൊള്ളും. അതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ വിശ്വസിക്കുക. 'തെറ്റുകൾ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നവ നമ്മുടെ വളർച്ചയുടെ പ്രധാന ഭാഗമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക.
• നിങ്ങളുടെ ചോദ്യം ക്ഷമയെയും (Patience) സാന്നിധ്യത്തെയും (Presence) കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. പക്ഷി കുഞ്ഞിനെ പറക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നത് പോലെ, മകളെ അവളുടെ വഴിയേ പോകാൻ അനുവദിക്കുന്നത് നിങ്ങളെ സഹായിക്കും. ആദ്യമൊക്കെ അവളുടെ പറക്കൽ അത്ര സുഗമമായിരിക്കില്ല, ചിലപ്പോൾ അവൾക്ക് കഠിനമായ വീഴ്ചകൾ ഉണ്ടായേക്കാം. നിങ്ങൾ അതൊക്കെ നോക്കി നിൽക്കുക, എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് തിരിച്ചറിയുക. നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതൊക്കെ ചെയ്യുക.
  ക്ഷമ എന്നത് 'സാന്നിധ്യം' പോലെ ഒന്നല്ല. സാന്നിധ്യത്തിൽ (Presence), ക്ഷമ എന്ന സങ്കൽപ്പം തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. നിങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ആ നിമിഷത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും നിങ്ങളോട്, "ഓ, നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ക്ഷമയാണ്!" എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, നിങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടേക്കാം— "ക്ഷമയോ? എനിക്ക് അങ്ങനെയൊന്ന് ഉള്ളതായി അറിയില്ലല്ലോ" എന്ന്.
  ക്ഷമ എന്നത് നമ്മൾ ബോധപൂർവ്വം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. "ഞാൻ ഇവിടെ ക്ഷമയോടെ ഇരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്" എന്ന് പറയുമ്പോൾ നമ്മൾ എന്തോ ഒന്നിനെ ഉള്ളിൽ അമർത്തിപ്പിടിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ 'സാന്നിധ്യത്തിൽ', നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ ക്ഷമാശീലനായി കാണുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ആ നിമിഷത്തോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം.
  ഇതുപോലെ തന്നെയാണ് ക്ഷമിക്കലും (Forgiveness). സാന്നിധ്യത്തിൽ അത് സ്വാഭാവികമായി സംഭവിക്കുന്നു. "ഞാൻ ഒരാളോട് ക്ഷമിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്" എന്ന് വലിയ കാര്യമായി പറയേണ്ടി വരുന്നില്ല.
  എന്റെ ജീവിതത്തിൽ തന്നെ വർഷങ്ങളോളം എനിക്ക് എന്റെ പിതാവിനോട് വലിയ വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും (Resentment) ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ എനിക്ക് ആ സത്യം ബോധ്യമായപ്പോൾ (Woke up), ആ വിദ്വേഷം അപ്രത്യക്ഷമായി. അദ്ദേഹവുമായുള്ള എന്റെ ബന്ധം പൂർണ്ണമായും മാറി, അവിടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞു. 29 വയസ്സുവരെ എനിക്ക് ഉള്ളിൽ വലിയ ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അങ്ങനെ പെരുമാറിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം (Programming) കൊണ്ടാണെന്ന് അന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
  അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ അനുഭവങ്ങൾ കാരണം വലിയ ദേഷ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. അത് എങ്ങനെയെന്ന് എനിക്ക് വിവരിക്കാൻ കഴിയും, പക്ഷേ അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല. അദ്ദേഹം ഏറ്റവും ഇളയ കുട്ടിയായിരുന്നു. 14-ാം വയസ്സിൽ അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ പഠനം നിർത്തേണ്ടി വന്നു. ചേച്ചിമാർക്ക് പഠിക്കാൻ വേണ്ടി അദ്ദേഹത്തിന് കടയിൽ പണിക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. അന്നുണ്ടായ ആ ദേഷ്യം—"എന്റെ അമ്മ എന്നോട് ഇത് ചെയ്തു, അവർ എന്നോട് ഇത് ചെയ്തു"—എന്ന ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോയില്ല.
  അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നത് ഒരു പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ നിൽക്കുന്ന ബോംബിനൊപ്പം കഴിയുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. ആ ദേഷ്യം എന്നോടായിരുന്നില്ല, മിക്കപ്പോഴും എന്റെ അമ്മയോടായിരുന്നു. അമ്മയാകട്ടെ, എപ്പോഴും തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നതിൽ മിടുക്കിയും!
  പിന്നീട് അദ്ദേഹം അബോധാവസ്ഥയിൽ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞാൻ മാനസികമായി അകലം പാലിക്കാൻ (Disidentify) പഠിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന കാലത്ത് മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. മരിക്കുന്നതിന് കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അദ്ദേഹം 'ദ പവർ ഓഫ് നൗ' (The Power of Now) വായിച്ചു. അത് അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ അർത്ഥമുള്ളതായിരുന്നു. ചില കാര്യങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ഒരു ജ്ഞാനിയെപ്പോലെയായിരുന്നു, എങ്കിലും ചിലയിടങ്ങളിൽ അബോധാവസ്ഥ (Unconsciousness) നിലനിന്നിരുന്നു. പക്ഷേ പഴയതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ വലിയൊരു മാറ്റം അദ്ദേഹത്തിലുണ്ടായി. അതിന് കാരണം അദ്ദേഹത്തോടുള്ള എന്റെ സമീപനത്തിൽ വന്ന മാറ്റം കൂടിയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.
  അവിടെ പിന്നീട് ക്ഷമിക്കാൻ മാത്രമായി ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതാണ് അതിന്റെ ഭംഗി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈഗോ (Ego) വളരെ വലുതായിരുന്നു. ഈഗോ എന്ന വാക്ക് അറിയുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അത് എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ പഠിച്ചു. ബന്ധങ്ങളിലെ അപാകതകൾ ഞാൻ കണ്ടു.
  പക്ഷേ എല്ലാം ശരിയാണ്. വിശ്വാസം, കരുണ, വിട്ടുകൊടുക്കൽ—ഇവയുണ്ടെങ്കിൽ ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ജീവിതം നോക്കിക്കൊള്ളും.