കൗമാരക്കാർക്ക് സാന്നിധ്യബോധം പകർന്നുനൽകാൻ ഒരു സഹായി | എക്ഹാർട്ട് ടോൾ

 കുട്ടികളിലെ 'വേദനയുടെ ശരീരത്തെ' (Pain Body) കുറിച്ച് അവർക്ക് അറിവ് നൽകണം. എന്നാൽ അത് സംഭവിക്കുന്ന സമയത്ത് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ നിൽക്കരുത്; കാരണം ആ സമയത്ത് ആരും പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകില്ല. മുതിർന്നവർ പോലും വേദനയുടെ ആഘാതത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ (Pain Body Attack) അവരെ അത് ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. അത് പ്രായോഗികമല്ല.

മനുഷ്യന്റെ അഹംഭാവം (Ego) ഒരു നിശ്ചിത ഘട്ടം വരെ വളരേണ്ടതുണ്ട്. സാധാരണഗതിയിൽ 20, 25 അല്ലെങ്കിൽ പരമാവധി 30 വയസ്സ് വരെയാണ് ഈ വളർച്ചാ ഘട്ടം. കുട്ടികളിലും കൗമാരക്കാരിലും ഈ 'ഈഗോ' ഉണ്ടാകുന്നത് തടയാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ല, അത് തടയേണ്ടതുമില്ല. തനിക്ക് മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വ്യക്തിത്വമുണ്ടെന്ന ബോധം അവർക്ക് ഉണ്ടാകണം, അത് പരിണാമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. എന്നാൽ ദുരന്തമെന്തെന്നാൽ, പലരും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഈ ഘട്ടത്തിൽ തന്നെ തങ്ങിപ്പോകുന്നു എന്നതാണ്.

രക്ഷിതാക്കൾ ചെയ്യേണ്ടത് കുട്ടികളിലെ ഈ ഈഗോയുടെ വളർച്ച നിരീക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്. ഇത് രണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ മൂന്ന് വയസ്സിൽ തന്നെ തുടങ്ങുന്നു. കുട്ടി സ്വന്തം പേര് പഠിക്കുന്നതും, വസ്തുക്കൾ കൈവശപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതുമാണ് ഇതിന്റെ തുടക്കം. "എന്റേത്" എന്ന ചിന്ത കുട്ടിയിൽ വരുന്നു. ഒരു കളിപ്പാട്ടത്തെ "എന്റെ കളിപ്പാട്ടം" എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ അവിടെ ഈഗോ ജനിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്നെ ദുഃഖവും തുടങ്ങുന്നു. കളിപ്പാട്ടം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ കുട്ടി വലിയ രീതിയിൽ സങ്കടപ്പെടുന്നത് ഈ സ്വത്വബോധം (Ego Identification) കാരണമാണ്.

അടുത്ത ഘട്ടത്തിൽ, "എനിക്ക് നിന്നെക്കാൾ ഉയരത്തിൽ ചാടാൻ കഴിയും", "എന്നെ നോക്കൂ, എനിക്കിത് ചെയ്യാൻ പറ്റും" എന്നിങ്ങനെ താൻ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ മികച്ചതാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ കുട്ടി ശ്രമിക്കും. അർഹമായ സമയത്ത് മാത്രം കുട്ടികളെ പ്രശംസിക്കുക. അമിതമായി പുകഴ്ത്തുന്നത് അവരിൽ 'നാർസിസിസ്റ്റിക്' (Narcissistic) വ്യക്തിത്വമോ അമിതമായ അഹംഭാവമോ ഉണ്ടാക്കാൻ കാരണമാകും. ഇന്ന് പല മാതാപിതാക്കളും ചെയ്യുന്ന തെറ്റും ഇതാണ്. പണം അമിതമായി അച്ചടിച്ചാൽ അതിന്റെ മൂല്യം ഇടിയുന്നത് (Inflation) പോലെ, അമിതമായ പുകഴ്ത്തലുകൾക്കും മൂല്യം നഷ്ടപ്പെടും.

കുട്ടികളെ മുതിർന്നവരാക്കാൻ തയ്യാറാക്കുന്നതിനോടൊപ്പം തന്നെ ഈ ഈഗോയെ മറികടക്കാനും (Transcendence) വിദ്യാലയങ്ങൾ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കണം. സങ്കല്പങ്ങളിൽ (Concepts) മാത്രം കുട്ടികൾ കുടുങ്ങിക്കിടക്കാതിരിക്കാൻ Montessori അല്ലെങ്കിൽ Rudolf Steiner പോലുള്ള ബദൽ വിദ്യാഭ്യാസ രീതികൾ ഒരു പരിധിവരെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്.

വളരെ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ കുട്ടികൾക്ക് ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങൾ (Devices) നൽകുന്നത് അവരുടെ ബോധവളർച്ചയെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കും. കുട്ടികളെ ശാന്തരാക്കാൻ ഇത് എളുപ്പവഴിയാണെങ്കിലും അവരെ പ്രകൃതിയുമായി ചേർത്തുനിർത്താനാണ് രക്ഷിതാക്കൾ ശ്രമിക്കേണ്ടത്. പാർക്കുകളിലോ നഗരത്തിന് പുറത്തോ കൊണ്ടുപോയി ഉപകരണങ്ങളില്ലാതെ പ്രകൃതിയുമായി ഇടപഴകാൻ വിദ്യാലയങ്ങളും മുൻകൈ എടുക്കണം. ഗണിതം പോലുള്ള വിഷയങ്ങൾ വളരെ നേരത്തെ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതും അവരുടെ വികാസത്തിന് തടസ്സമാകും.

"എനിക്കറിയാവുന്ന പല കാര്യങ്ങളുണ്ട്. തങ്ങളുടെ ക്ലാസ് മുറികളിൽ ഈ പാഠങ്ങൾ പകർന്നുനൽകുന്ന ഒട്ടേറെ അധ്യാപകരെ ഞാൻ വർഷങ്ങളായി കാണുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതൊരു ഔദ്യോഗിക പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാകുന്നത് ഇപ്പോഴും അപൂർവ്വമാണ്. ചില സ്വകാര്യ സ്കൂളുകൾ 'മൈൻഡ്‌ഫുൾനെസ്സ്' (Mindfulness) പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ആ വാക്ക് അധികം ഉപയോഗിക്കാറില്ല, കാരണം 'മൈൻഡ് ഫുൾ' എന്നാൽ മനസ്സ് നിറഞ്ഞിരിക്കുക എന്നൊരു അർത്ഥം അതിൽ വരുന്നുണ്ട്.

ഒരു രക്ഷിതാവ് എന്ന നിലയിൽ, കുട്ടി വെറും സങ്കല്പങ്ങളിൽ (Conceptualization) മാത്രം മുഴുകിപ്പോകാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം. പ്രകൃതിയുമായി ഇടപഴകാൻ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക. പുറത്തുപോകാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ ഒരു വളർത്തുമൃഗത്തെ വളർത്തുക; അതും പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമാണ്. മൃഗങ്ങളെ പരിപാലിക്കാൻ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് വളരെ പ്രധാനമാണ്.

സ്കൂൾ പാഠ്യപദ്ധതിയിൽ 'സാന്നിധ്യ ബോധം' (Presence) ഒരു ഭാഗമാകേണ്ടതുണ്ട്. സ്വന്തം വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാകാൻ ഇത് കുട്ടികളെ സഹായിക്കും. സ്കൂളിൽ ഇത് പഠിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ മാതാപിതാക്കൾ അത് ചെയ്യണം. കൗമാരപ്രായത്തിൽ കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും നിഷേധാത്മക വികാരങ്ങൾക്കും സ്വയം വെറുപ്പിനും അടിമപ്പെടാറുണ്ട്. അതിനാൽ നാലോ അഞ്ചോ വയസ്സുമുതൽ തന്നെ സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ വെറുതെ നോക്കിക്കാണാൻ (Observe) അവരെ പഠിപ്പിക്കണം.

മിക്ക കുട്ടികളിലും 'വേദനയുടെ ശരീരം' (Pain Body) വരാറുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ കുട്ടികൾ തറയിൽ കിടന്ന് നിലവിളിക്കുകയും ബഹളം വെക്കുകയും (Tantrum) ചെയ്യുന്നത് ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. വേദനയുടെ ആ പ്രകടനം നടക്കുമ്പോൾ അവരെ ഒന്നും പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്; കാരണം ആ സമയത്ത് അവർ പറയുന്നത് കേൾക്കാനുള്ള അവസ്ഥയിലായിരിക്കില്ല. ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തിയെ പോലും 'പെയിൻ ബോഡി അറ്റാക്കിന്റെ' ഇടയിൽ ബോധവാന്മാരാക്കാൻ കഴിയില്ല. ആ സമയത്ത് നിങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത് അവരുടെ വേദനയോടായിരിക്കും, ആ വ്യക്തിയോടല്ല."

"വേദനയുടെ ശരീരത്തിന് (Pain Body) അത് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. എന്നാൽ ആ സംഭവം കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ദിവസം നിങ്ങൾക്ക് കുട്ടിയോട് സംസാരിക്കാം: 'ഇന്നലെ നീ തറയിൽ കിടന്ന് കരഞ്ഞപ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? നിന്റെ ഉള്ളിൽ കയറിയ ആ സാധനം എന്തായിരുന്നു? നിനക്കത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? അത് അനുഭവപ്പെട്ടത് എങ്ങനെയാണ്? നിനക്കതിനെ ഒന്ന് വരയ്ക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അത് എങ്ങനെയിരിക്കും? എന്ത് നിറമായിരിക്കും അതിന്?'

വികാരങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കുട്ടിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക. അതായത്, ആ വികാരമായി മാറുന്നതിന് പകരം, അതിനെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സാന്നിധ്യമായി (Presence) മാറാൻ കുട്ടിയെ ശീലിപ്പിക്കുക. ഇത് അടുത്ത തവണ വേദന വരുന്നത് തടഞ്ഞുകൊള്ളണമെന്നില്ല, എങ്കിലും അടുത്ത തവണയും ആ സംഭാഷണം തുടരുക. 'അത് വീണ്ടും വന്നോ? പഴയതുപോലെ തന്നെയാണോ തോന്നിയത്?' എന്ന് ചോദിക്കുക. ആ വികാരത്തെ ഒരു ചിത്രമായി വരയ്ക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുക. പിന്നീട് ഒരിക്കൽ അത് സംഭവിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് പറയാം, 'ദാ, അത് വീണ്ടും വന്നിരിക്കുന്നു, അല്ലേ?' എന്ന്. ഇത് സംഭവത്തിന്റെ ഇടയിൽ പോലും ഒരു ബോധം (Awareness) കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിക്കും. പക്ഷേ കുട്ടിയെ ഇതിനായി നേരത്തെ തയ്യാറാക്കണം.

എന്റെ കൗമാരകാലത്ത് ഞാനും വളരെ നിഷേധാത്മകവും വിനാശകരവുമായ വികാരങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. അന്ന് ആർക്കും 'മൈൻഡ്‌ഫുൾനെസ്സിനെ' കുറിച്ച് അറിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് കുറച്ചെങ്കിലും ബോധവാന്മാരായ മാതാപിതാക്കളുണ്ട്. കുട്ടിയുടെ വേദനയുടെ ശരീരത്തിന് മുന്നിൽ നിങ്ങളുടെ വേദനയുടെ ശരീരം ഉണരാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. കുട്ടി നിലവിളിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളും തിരിച്ച് ബഹളം വെക്കുകയാണെങ്കിൽ ആ വികാരം നിങ്ങളിലേക്കും പടരും.

മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷമാണ്. നിങ്ങൾ കുട്ടികളോട് എന്ത് പറയുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് അവർ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുന്നത്. കുട്ടികളെ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുക (Listening) എന്നത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതത്തിനിടയിൽ പല മാതാപിതാക്കളും കുട്ടികളെ കേൾക്കാറില്ല; പകരം എന്ത് ചെയ്യണം, എന്ത് ചെയ്യരുത് എന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. വിദ്യാലയങ്ങളിലും വീടുകളിലും കുട്ടികൾക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകണം."